கொன்றல் காற்று...

யோனியெனும் வாடி வாசல்

2011-06-09T22:34:00.001-07:00

யுகப்போக்கில் வாசலது வடிக்கும் குருதியின் நீட்சி~ அரிதாய் நீ;

விருட்சத்திற்கது விரல்; உனக்கு மலர்.

பிதுக்கியும்;பிதுங்கியும் நகரும்; விழிபூக்காத ஈரமாமிசம் பக்கச்சுவரை நுகரும்;

வாய்ப்பதில்லை அதன்பிறகு வாடிவாசலின் நெடியெவர்க்கும்.

வினையாலணைதல்

2010-12-29T23:34:00.000-08:00

இரவு தனிடைவெளியில் மழை கொண்டு நிரப்ப;

பெண்ணென்ற பெருங்குடைக்குள் ஒடுங்கியதென் தேகம்,

கண்ணாடிக் கோப்பைகளின் மோதற்பெருவெடிப்பை

காலத்தின் கடைபின்னம் வகுத்துச் சுருக்கவும்,

சிதறுண்டு தெறிக்கும் பனிச்சாரல் காட்சியைச் சுழியாக்கி

முகிழ்க்கும் உதடுகளில்.

எதிரொளித்த பிம்ப மாயை எனெதிரில் நான் நின்று எனைப்பார்த்துப் பரிகசிக்கும் ருதுகால மது மயக்கம்;

இருக்கும் இடைவெளிகள் இதழ் சென்று பொருந்த, சதைதன் நனை பனியில் உடற்சிதை புகத்தயங்க;

உட்குழிந்த முடிச்சுகள் அவிழ்க்கும் புதிர்த்திரைகள்

குத்திட்ட மென்நுனிகள் கட்புலன் உயிர்ச் சமர்கள்

நீரின்றி மூழ்கிப் பின்பு வளியற்ற பெருவெளியில் சுவாசிக்க மீண்டெழுந்தேன்

இதுவான தொடர்நிகழ்வில் மெதுவான அடர் பொருண்மை

இயங்கியதன் மையமொடு இரு வேறு உடல் பிரிய

விழிகூசா வெளிச்சத்தில் மழையாய் வடிகிறது காதல்;

வினையாலணைகிறது காமம்.........

பாலையினரவங்களாய் புரளும் தேகங்கள்

2010-08-04T06:06:00.000-07:00

நுகர்ந்தறியா மகரந்த வாசம் மெல்லென நிலம் சாய்த்து

வான் போர்த்தியது;

யாரும் நாநுனி கொண்டு ருசித்திடாத நிசி,

வார்த்தைகளுக்ககப்படா வளைவுகளினிமித்தம்

கருப்பை சீவனாய் சுருண்டு நிற்கின்றன யாவும்;

மணல் தடங்களை மாற்றிப் போடும் இராப்புயலில்

பாலையினரவங்களாய் புரள்கின்றன தேகங்கள்-

பகுதி சிந்திய கடிகையின் மணலொடு கிரகணப் புள்ளியாய்

அவளொடு அவனும்......

இரவுகள் விழுங்கும் பறவைகள்

2010-07-21T06:04:00.000-07:00

ஊசலாடும் உயிர்வடத்தில் ஊஞ்சலாடும் யக்‌ஷியுடன் சொல்லடக்கப் போர்க்களம்;

திருதிராட்டிரத்தேடல்களில் தினம் தினம் தொலைகிறேன் நான்.

கைக்குள் அடங்குதுமில்லை காமம்;

வளைகளுடைத்து வாள்களாக்கினாள் கூர்முனையால்

சிதை நெருக்கிச் சிகையிடைவெளியில் சிறை பிடித்தாள்,

மௌன வதத்தின் நீட்சியாய் துளிர்க்கிறது யுகமொன்று;

எரிதழலில் மிகுத்துச் செறிகிறது மோகம்

இரவுகள் விழுங்கும் பறவைகள் பசிக்கு இரு யாமங்கள் மீதம்.....

ஈர உடலில் தவழ்ந்து திரும்பும் நானென்ற உடல்

2010-07-16T02:34:00.000-07:00

கருப்பைக்குள் கண்விழித்த இருள் எங்கும்;

கரம் வருடிப் பிசைந்த உருவம் இன்னதென்று

கற்பித்தது மனம் - அவள்,

அண்டப் பெரு வெடிப்பின் முன்னிரவு அமைதி

முதல் உயிர் ஜனன ஓலமதன் பின்னான சலனம்

ஈர உடலில் தவழ்ந்து திரும்பும் நானென்ற உடல்

உள்ளிருந்துணர்ந்தும்,பின்னிருந்து புணர்ந்துமாய்

வெற்றிடப் பால்வெளியில் நிறைகிறது உயிர்ப்பு...

உன்னோடு நானிருந்த....

2010-06-07T02:05:00.000-07:00

தொடுத்ததும், அடுத்ததும், கொடுக்கையில் தடுத்ததுமாய், முத்தங்களாயிரம்;

குருதிச்செந்நிறச் சேதிக் குறுமடல்,

அணைத்துச்சாய்ந்த கழுத்தின் ஈரம்,

விரலொடு தோய்ந்த உயிரின் சாரம்,

பெருமழை தோற்கும் மறை பொருள் வாசம்,

ஜீவிதக் குறிப்பாய் கூந்தலின் கோலம்,

பிரிகையில் துளிர்த்த இமைகளின் ஓரம்-எனை

இருத்தித் தான் நகர்ந்த கடிகையின் நேரம்,

விடிவதும் புரிபடா பயணத்தின் தூரம்,

தொடர்ந்திடா மேகம்,

நகர்ந்திடா வானம்.

நிழல் துரத்தக் கற்றுக் கொண்டேன்

2010-03-29T04:44:00.000-07:00

நிழல் துரத்தக் கற்றுக் கொண்டேன் ...

இன்று-

அறை முழுக்க தலையணைகள் ,

நிறத்துக் கொன்றாய் பூச்செடிகள் ,

சிறு கடல் போல் மீன் தொட்டி ,

கால் இடறும் நாய்க் குட்டி,

இன்னும் பல எனைச்சுற்றி ,

கால் மிதித்து அழுக்காகவும் ,

இதழ் பறித்து விரல் மூடவும் -

மீன் கடிக்க முகம் காட்டவும் ,

நாய் துரத்த பயந்தோடவும் - நான் மட்டும் நானாய் இல்லை

பால்யம் தொலைத் ததன் வெறுமை மெதுவாய் உணர்கிறேன் ...

நிலைக் கண்ணாடியை முறைத் துக்கொண்டேன் ;

நிழல் துரத்தக் கற்றுக் கொண்டேன்....

ஜீவிதப் புத்தகத்தின் முகப்போவியம்

2010-03-21T22:35:00.000-07:00

என் ஜீவிதப் புத்தகத்தின் முகப்போவியம்

நீயும் நானுமாய் ...

யூகத்தின் வேர்களை கட்டின்றி ஓடவிட்டும் புலனாகாத ஒன்றாய்

புதைந்திருக்கிறோம் ...

ஜ்வாலைகளாய், கீற்றுக்களாய் ,சில்லுகளாய்,இன்னும் பலவுமாய் ,..

மையமோ, விளிம்போ அற்ற நிலையில் ; நம்முள் பிறிதொன்று புகுவதும் ,

புதிதாய் வேறொன்று துளிர்ப்பதும் .... புதை மணல் சாவிதான் _

ரத்தநாளங்களில் உருகிய மெழுகின் வெம்மை, இதயத்தை உள்ளங்கைக்குள்

அடக்கிப்பிசைகிறது.

நேர்கோட்டில் மிதப்பதற்கு சிறகொன்றும் தேவையில்லை , இயல்பாகவே தொடர்கிறேன் ........

இன்னும் வேண்டும் இன்றும் மீண்டும்

2010-03-18T21:34:00.000-07:00

அகம் உடைந்ததும், புறம் எரிந்ததும்,

யுகம் யுகமாய் உயிர் கசிந்ததும் -

உயிர்க் கனலையும், சுடும் அனலையும், குளிர் மணலையும் ;

தினம் சுகித்ததும்,

மெது மெதுவாய் இமை விரித்ததும் ,

அலைஅலையாய் கவியுரைத்ததும் ,

இருள் நடுவே இதழ் பறித்ததும் ,

பனித்துளிகள் பருகத்தந்ததும் ,

முதன் முறை நான் நிமிர்ந்த கணம் -

முகில் மறைவில் ஒளிந்து கொண்டதும் ........

மழையுதிர் காலம்

2010-03-17T23:34:00.000-07:00

சலனமற்ற இரவுகளும் ,ஸ்திரமற்ற கனவுகளும் நிறைந்தன ...

உருவப்பிழையாய் ஓர் முகம் -

விழிப்படலத்தின் உட்குழிவில் ஜ்வாலைக் கீற்றாய் மின்னியது ,,,

குழந்தையின் ஸ்பரிசம் போல் உணர்ந்தேன் ...

எனதறையின் மேற்கூரை வானத்தினாலானது;

மழையுதிரக்கண்டேன் ..

காலத்தின் பிரக்ஞையற்ற அறிதுயில் இது - சுயமிழந்து சுழன்று நின்றேன் ...

எதிர்ப்பட்ட எதுவும் புலனாகவில்லை

-எதிர்ப்பட ஏதுமில்லை

எனக்கொண்டேன் ;

நக்ஷத்திரங்களை கணக்கிட முயன்றவனில்லை -

கவிதையிட முயன்றேன் ...

உயிர்மெய்

2010-02-19T04:27:00.000-08:00

இன்னொரு நிலை கற்கத் தலைப் பட்டேன் !

எதிர்க் குரல் இல்லாமல் ... பாதம் ஊன்றிய பின் கட்டை விரல் எதோ நினைத்திருக்க வேண்டும் பின்னிழுக்கிறது தலையை ஓட்டைக் கொட்டிய ஆமையாய்.

யோனி இல்லாமல் எழுத ஏதுமில்லை ஆதலின் யோனியுடன் துவக்கப் பிரியம்

ஆயிற்று பின் சந்தம் மறந்தும் மண்டை காட்டிடக் கூடாது என்றது போதையில் தலையேறி அமர்ந்த தேவதை

நுரைக்க மறந்த மதுவில் ஒரு எறும்பைப் பிடித்துப் போட்டேன் ..... மிதந்தது சுட்டுவிரல் நுழைத்து பிணத்தை தொட்டேன் மூழ்கியது

விரல் பின்னே தொடர விட்டேன் அடர் மஞ்சள் திராவகத்தில் என் விரல் அழகாய் இருந்தது பெண் எவளும் பார்க்க நேர்ந்தால் புணரத் தலைப் படுவாள் விரலின் ஆண்மை மதுவில் நுரைத்தது .

புகைக்கும் எனக்கும் ஒரு வியாழன் தொலைவு.

2010-01-10T00:21:00.000-08:00

ஆழ் துயிலில் அருகில் வந்தவள் மேலாடையில் என் முகம் போர்த்திப் புன்னகைத்தாள்!
ஸ்பரிசம் கிளர்த்துத் தொடமுயன்றேன் ; ஸ்வப்னம் ஆடிக் குடுவையாய்ச் சிதறியது !
இயல்பற்ற நிலையிருப்பில் நடுக்கம் கொண்டதென் தேகம் ....
புகைக்கும் எனக்கும் ஒரு வியாழன் தொலைவு.

உஷ்ஷ்ஷ்ஸ்........

2009-12-22T01:35:00.000-08:00

சாகுந்தலப் பறவைகள் நெருப்புமிழ்ந்த தீக்கனா!

பாஞ்சசன்ய நாராசம்!

கன்னி வியூகம் வளைத்தது - அந்தகாரம் ; அல்குல் ஓரம்

''யக்ஷா '' - (ஆண் , பெண் ) மைகளின்றி அழைத்ததெனை ஓர் குரல்.

வெண்புகையானேன்;

மேலெழும்பி மிதந்திடத் தடுக்கும் தலைகீழ்
தவஞ்செய்ப் பெருஞ்சுவர் அதிரவும் -

சமர்க் களத்தில் பாதம் பதிந்தது !
சிம்ம மௌலி தாங்கி அரியணை வீற்றிருந்தாள் !
மெல்லென நெருங்கிதன் மார்பின் கூர்பதம் சோதித்த தருணம்
உனையும் எனையும் அகடு முகடுகளாய்த் தனித்துப் பிரித்த அச்சுகள் வாழ்க.
உனுயிர் தாங்கி மிதந்த அணுவது கருப்பை சேர்ந்த நாளில் என்னில் நகங்கள் துளிர்க்கத் தொடங்கியிருக்கும்...
துளிர்த்த நகங்கள் துளைத்த போது அணுக்கள் சேர்ந்திருக்கும் .....

இருளொடு சட்டென முத்தம் மீளவும் !

2009-12-17T04:58:00.000-08:00

ஓரிடம் சற்றும் இளைப்பாற வொட்டாது
அலைக்கழிக்கின்றன
பால் பேதம் கொண்ட ஈரலைகள்;
தக்கை ஆசுவாசம் கொண்டது - வலைபுக நண்டொன்று பறித்த மணற்திட்டில் !
கடற் படுகை ஒதுக்கிய கருமணற்துகள்கள்
திட்டுத் திட்டாய் பாதங்கள் சுமந்தன.
நிலை குத்திய பார்வைகள் அலையொடு
ஊசல் அலைவென மௌனம் நீளவும் -
இருளொடு சட்டென முத்தம் மீளவும் !

ஒரு சின்ன மூங்கில் செடி வேண்டும்

2009-12-14T01:51:00.000-08:00

மிக மெதுவாய் ஒரு கண்விழிப்பு இன்று,

நேற்றிரவு உறங்கியதாக மூளைப்பள்ளங்களில்
ஞாபகச்சுவடுகள் ஏதுமில்லை;

ஜன்னலேதும் இல்லாத அறையிது, புவியின் சுழற்சி புரிபடுவதில்லை எனக்கு ,

என்றேனும் உறக்கம் இயல்பாய் கலைகையில் ,
இவ்வறைக்கு வெளியே உழலும் பூமியின் நிஜத்தை
கனவாய் ரசித்ததுண்டு ...

ஏனோ இன்று மிகவும் சுகமாய் உணர்கிறேன்;

ஒரு சின்ன மூங்கில் செடி வேண்டும் எனக்கு

ரத்தச் சிவப்பாய் ஒரு ரோஜா

அழகாய் ஒரு ஜன்னல்

ஜன்னலோரம் கருநீல மெழுகுவர்த்தி

ஒரு குவியல் வெண்பளிங்குக் கற்கள்

வெம்மையாய் ஒரு தலையணை

அறை முழுதும் உன் வாசம்

எல்லாம் வேண்டும் எனக்கு ...

கடைசியாய் உன் விரல் வருடிய என் தலை முடி தடயம் கலையாமல் உறைந்திருக்கிறது

மீண்டும் ஒரு துளி ஸ்பரிசம் உணர என் முகம் சிதைய மறுத்து வதைக்கின்றது

கருவறையின் நிசப்தம் எனிருதயத்தின் சுருதி கண்டு ஒத்திசைக்கிறது

புதை மணல் பூச்சிகள் என்னுடல் தொடாது தடுத்திருந்த கோட்டை

மையமாய் தகர்கிறது ......

திரவ நிக்கோட்டின்

2009-12-10T22:39:00.000-08:00

இரும்புச் சதுரச் சிறையொன்று எழும்பும்

நாளொன்றுடைந்தது நாழிகை நூறாய் !

விப்ஜியாரின் கற்றை குவித்துப்

பட்டுத் தெறித்தது ஏழில் ஆறு.

மேலிதழ் கீழொடு ; கீழது நாவொடு!

பதங்கமானது திரவ நிக்கோட்டின் -

பதினொரு நொடியில் கழிமுகம் சேர்ந்தது!

வெறுந்தொட்டில்...

2009-12-07T04:05:00.000-08:00

பட்டாம் பூச்சியொன்னு பறந்து வந்த வீட்டோரம் ,

பனைமரந்தான் விழுந்ததென்ன பாழழிஞ்சதென் நேரம் ...

குத்த வெச்ச நேரம் கொமரி நானழுததில்ல,

முக்கிப் பெத்த போதும் மூச்சடக்கிப் புடிச்சதில்ல...

விக்கித் தீரவில்ல நீ போன என்தாகம் ;

மக்கிப் போனதென்ன நான் வளத்த பூந்தேகம் ...

எஞ்சோட்டுப் பொண்டுகளும் நாம்பாக்கத் திரும்புதடி ,

அது பெத்த சிண்டுகளும் தல சாச்சு அரும்புதடி ....

நீ குடிக்க நான்சொரந்த பாலின்னுமிருக்குதடி ;

நாச்சுழற்ற நீயுமில்ல , சேல தெனம் நனைக்குதடி ...

வரப்போரம் நடக்கையில வெறுந்தொட்டில் சிரிக்குதடி ,

உனைத் தூக்கி நான்சொமந்த இடுப்பேனோ கனக்குதடி........

மொட்டக்கிணறு

2009-11-18T03:54:00.000-08:00

அது ஒரு வெயில் குறையத் தொடங்கிய பின் மதியப் பொழுது...

பள்ளி விடுமுறை முடிந்து ஊர் திரும்ப மூன்று நாட்கள் மீதமிருக்கையில்.... வயதொத்த பிள்ளைகள் ஏதுமின்றி கன்னத்தில் கையூன்றி தெருவை வெறித்திருந்த அச் சிறுவனை தாங்கி நின்றது அப் பழைய வீட்டின் முகப்புத் திண்ணை...

தெரு முனையில் ஒரு அரவம் கேட்டு மெதுவாய் திரும்பினான்...

சாராய வெறி தலைக் கேறிய ஒருவன் கருத்த சட்டையில்லாத சிறுவனைத் திட்டிக் கொண்டிருந்தான் ; அவனது அப்பனாயிருக்க வேண்டும் .

" பொழுதோட கம்பெனிக்கி வந்து பாப்பேன்! ........... லீ! நீ மட்டும் அங்கில்லாத கொளத்து மேடு, கரும்புக்காடுன்னு சுத்தீட்டு திரிஞ்ச ! மவனே இன்னைக்கி உனக்கு கொள்ளிதான்"...

நடை தள்ளாடி பக்கமிருந்த துணி துவைக்கும் கல் மீது சென்றமர்ந்தான் குடிகாரன்.
அப்பனின் பார்வை மறைந்ததும் ஏறத்தாழ ஏழெட்டு பொடியன்களும் அவனுடன் சேர்ந்து கொண்டனர்... பொதுவாக எல்லாருடைய உடையும் சீருடைதான் அரையில் சீவனற்றுத் தொங்கிய டவுசர்கள்.... தைத்த தைக்காத கிழிசல்களில் அணிந்தவன் வாழ்நிலை தொக்கி நின்றது....

ஒரு சில தாவல்களில் தெருவின் மறுமுனையினைக் கடந்த அப் படை கூச்சலோடே தனை இழுப்பதாய் உணர்ந்தவன் திண்ணை நீங்கித் தெருவில் நடக்கலானான்...
அந்த ஊரின் குளத்து மேட்டு மைதானம் வலுசுப் பசங்களுக்கானது;
துருவேறிய சைக்கிளும், துவைக்க மாட்டாத லுங்கியுமுள்ள மைனர்கள் கிரிக்கெட்டு விளையாடும் செம்புழுதிக் காடு...

மெதுவாய் நுழைந்த சட்டையில்லாத சிறுசுங்க படை கிரவுண்டுக்கு பின்னாடி உள்ள மொட்டக் கெணத்துக்கு குறி வெச்சுதுங்க... அதுக்குள்ள அங்க வந்த திண்ணை வீட்டுப் பையன மொறச்சுப் பாத்துட்டு அப்பன்கிட்ட திட்டு வாங்கின அந்த மொதப் பையன் சொன்னான்

" டேய் ! நீங்கெல்லாம் போயி அவனுங்க கெணத்து பக்கம் வராத பாத்துக்குங்க! போனவாரம் மட்டும் ஏழு பந்துக உள்ளார வுளுந்துருக்கு! பழச சேத்துனா எப்பிடியும் இருவதுக் கிட்ட தேறும் அப்பறம் ஒரு பேட்டக் கூட டிராக்டர் வூட்டுக் காரன் உள்ளார போட்டுருக்கான்"

" ஆளுக்கொரு பந்தாச்சும் குடுறா "

" என்ன மயிருக்கு ! தேவைக் ....... னா வுள்ளார எறங்குறது! " இது முன்னவன்....

அதுக்கு மேல எவனும் வாய் தொறக்குல!

அரசமரமொன்னு பாதிக் கெணத்துல இருந்து வேர் புடிச்சு வெளியேற, அதப் புடிச்சு உள்ள எறங்க ஆரமிச்சான் சட்டையில்லாத பையன்.

மீதி பொடுசுங்க எல்லாம் மெதுவா கெணத்த விட்டு கொஞ்சம் தள்ளி பெரிய பசங்க வராம காவல் காக்க தொடங்க, நம்ம திண்ண வீட்டு அருந்த வாலுஅவனுக்குப் பின்னாலேயே உள்ள எறங்க ஆரமிச்சுது....

இவன் கால் பட்டு கொஞ்சம் மண்ணு கருவாயன் முதுகுல விழ !

" டேய் மசுராண்டி ! வுளுந்தீனா மண்ட போளந்துரும் மூடிட்டு மேல ஏறு "

எதுவும் பேசாமல் இன்னொரு கிளையை பலமாகப் பற்றிக் கொண்டு அவனை விட ஒரு அடி கிழே போனான் திண்ண வீட்டு கண்ணு குட்டி....

சொல்லிக் கேக்கற சீவனில்லைன்னு தெரிஞ்சதும் கருவாயன் அவன் வேலைய பாக்க ஆரமிச்சுட்டான்....

பாழடைதிருந்த கிணற்றின் உட்புறத்தின் இருள் கொஞ்சம் விலகத் தொடங்கியிருந்தது.
" டேய் ! நீ ஏண்டா உள்ளார எறங்குற? பந்து வேணுமா! "
கறுத்த சிறுவனின் கேள்விக்கு வெறுமனே தலை ஆட்டியவாறு
மெதுவாய் இறங்கிய திண்ணை வீட்டு சிறுவனின் பார்வையில் இரண்டு மூன்று ரப்பர் பந்துகள் கிணற்றின் அடிப்புறத்தில் தென்பட்டன...

சற்றேறக் குறைய ஏக சமயத்தில் இருவரும் கிணற்றின் அடிப் புறத்தினை அடைந்தனர்.
இது ஒரு காலத்தில் தண்ணீர் ஊறிக் கொண்டிருந்த கிணறென்று சொல்வதற்கு யாதொரு முகாந்திரமும் இல்லாதபடிக்கு வறண்டிருந்த கிணற்றினுள்ளே இருந்தவாறு மேலே பார்த்தால் கிமுவில் எதோ ஒரு பாதாளத்தில் தவறி விழுந்த உணர்விருக்கும்...
அங்காங்கே இருபத்தி ஒண்ணாம் நூற்றாண்டை ஞாபகப்படுத்த " கோஹினூர் எக்ஸ்ட்ரா டைம் ", ''ஸ்டே ப்ரீ" ,
உள்ளிட்ட சமாச்சாரங்களின் கவர்கள் கிழிந்த நிலையில் காணப் பட்டன.
மூன்று பந்துகளையும் கையிலெடுத்துக் கொண்ட திண்ணை வீட்டு சிறுவன் தனக்கு முதுகு காட்டியவாறு நின்றிருந்த கறுத்த சிறுவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை கூர்ந்து நோக்கலானான் ..

அவனோ மறுபுறமிருந்த ஒரு பொந்திலிருந்து மஞ்சள் நிறப் பையொன்றை வெளியே எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். பாதி பிரிந்திருந்த
அப்பையிலிருந்து சில்லறைக் காசுகள் சிலவும், மஞ்சள் நிறப் பொடியும் சிதறி விழலாயின... அதை மேலாக மூடியவாறு அருகிலிருந்த ஒரு பெரிய கல்லின் மீது சென்றமர்ந்த கறுத்த சிறுவன் எதோ நினைத்தவனாக சற்றே நிமிர்ந்து திண்ணை வீட்டு சிறுவனைப் பார்க்க, அந்த பொட்டலத்தை பார்த்து வெலவெலத்துப் போய் நின்ற வண்ணம் இருந்தான் அவன்...

பின் மெதுவாக அந்த பையினைத் திறந்து கீழே கொட்டினான்.
மனித உடலின் எதோ ஒரு பாகத்தின் எலும்பு மஞ்சள் பூசி நூலால் சுற்றப் பட்டு அதனுள் வைக்கப் பட்டிருந்தது... மேலும் நனைந்து காய்ந்த சில பல ரூபாய் நோட்டுக் களும், இன்ன பிற பெயர் தெரியாத பொருள்களும் சிதறி விழுந்தன....
பணத்தை கவனமாக எடுத்து பத்திரப் படுத்திக் கொண்ட கறுத்த சிறுவன், சிதறிய மஞ்சள் தூளினை உடலில் பூசிக் கொண்டு அந்த எலும்புத் துண்டினை பலம் கொண்டு பாறை மீது போட்டு உடைத்தான்....
பாறைக் கல் மீது பட்டுத் தெறித்ததுதான் தாமதம்....
கறுத்த சிறுவன் " வீல்" என்று கதறியவாறு கிணற்றுக்குள் துள்ள ஆரம்பித்தான்.
இது வரை பயம் பொறுத்து நின்ற திண்ணை வீட்டு சிறுவனோ இப்போது தனையறியாது கூச்சலிடத் தொடங்கினான்...
தான் பற்றி இறங்கிய அதே அரசமரத்தினை பிடித்தவாறு பயம் தொண்டையினை அடைக்க வேக வேகமாக ஏறத்தொடங்கினான் திண்ணை வீட்டு சிறுவன். கிணற்றின் மேற்புறத்தை திண்ணை வீட்டு சிறுவன் அடைந்ததும் ,
கதறல் கேட்டு கிணற்றுக்கு வெளியே இருந்த பொடியனுங்க ஓடி போயி மைதானத்திலிருந்த பெரிய பசங்கள கூட்டி வர குளத்து மேட்டில் கூட்டம் கூடியது.
கதறல் கொஞ்சம் அதிகரிக்கத் தொடங்க இரண்டு பெரிய பசங்க லுங்கியை மடித்துக் கட்டி கிணற்றினுள் இறங்கத் தொடங்கினர்....

கயிறு கட்டி மேலே கொண்டுவந்தால் கறுத்த சிறுவன் அரை மயக்கத்திலிருந்தான்; கூட்டத்தினை விட்டு சற்று தள்ளி நின்றவாறு பெரியவர்களின் கால் சந்தின் ஊடே கறுத்த சிறுவனைக் கூர்ந்து நோக்கினான்.
" ஏண்டா எதுக்குடா இந்த கத்து கத்தினே! "
" டேய் இவன் நம்ம அம்மி கொத்தறவன் மகன் தானே!"
"இவன எவன்டா மொட்டக் கெணத்துல எறக்கி விட்டது ?"
கேள்விகள் பலவாறாக வந்து விழுந்தன...
மெதுவாய் கண் விழித்தான் சிறுவன்
" மண்டை ஓடு "
" என்ன மண்ட ஓடா ? எங்கடா பாத்த? கெனத்துலையா? "
" டேய் பய எதையோ பாத்து பயந்திருக்காண்டா போயி அவங்கப்பன கூட்டியாடா!"
'' பேயி! ரத்தமா வருது ! மண்ட ஓடு ஒடஞ்சு போச்சு !" வாய்க்கு வந்தாவாறு உளறலானான் சிறுவன்.
" அடேய் ! என்னடா ஆச்சு உனக்கு ! குளத்து மேட்டுக்குவராதேன்னு தலையால அடிச்சுகிட்டேனே கேட்டையா!" அங்கு வந்த அவங்கப்பன் அடித்தொண்டையில் கத்தலானான்.
" ஏய் ... இப்போ எதுக்கு இந்ததத் தொர தொரக்கற! அதான் ஒன்னுமில்லைன்னு சொல்றம்ல... எதையோ பாத்து பயந்திருக்காண்டா ... போயி கோயில்ல மந்திரி... சித்தனாலு வெளிய எங்கயும் அனுப்பாத ! கூட்டிட்டு போ ! தள்ளுங்கடா! வழிய விடுறா ! " அங்கிருந்த பெருசு ஒன்னு கூட்டத்த கலைச்சுது ..
பையன தூக்கிக் கொண்டு அழுதவாறே நடக்கத் தொடங்கினான் அப்பன்;
கிழிந்த டவுசரின் சராய்ப் பையினை அழுந்தப் பற்றிக் கொண்டான் கறுத்த சிறுவன்....

திண்ணை வீட்டு சிறுவன் தான் செய்ததையும் , கண்டதையும் வீட்டில் சொல்லவில்லை... சொந்த ஊருக்கு திரும்பினான் அவனது அம்மாவுடன் ...
மறுநாள் பள்ளிக் கூடம் திறக்கப் போகிறது ...
அந்த ஊரில் அவர்களது தோட்டத்திலேயே மொட்டைக் கிணறு இருந்தது!
பழக்கத்தின் காரணமாக வெகு வேகமாய் இறங்கத் தொடங்கினான் திண்ணை வீட்டு சிறுவன்!

" அப்பா "

2009-11-04T04:23:00.000-08:00

மறுநாள் விடுதலை;

இந்த நாள் குறித்து ஏங்கிக் காத்திருந்ததெல்லாம் ஒரு வாரம் முன்புவரைதான்.
கைதாகி சிறை வந்த அவனது அந்தக்கால அடிப்பொடியை காணும் வரைதான்.
வந்தவன் சொன்ன வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவனது மூளைக்குள் குத்திட்டு நிற்பதற்கு முன்பு வரைதான்;

ஏழு வருட சிறை வாசம் வயதைக் கொஞ்சம் தின்றிருந்ததேயல்லாமல் வேறெந்த மாற்றமும் தந்திடவில்லை அவனுக்கு.எதற்காக சிறைப்பட்டோம் என்பதே நினைவிலிருந்து தப்பியிருந்தது.செய்திருந்த குற்றங்களும் கணக்கிலடங்காதவை;இதனிடையில் தன மனைவி,பிள்ளை குறித்து யாதொரு நினைவும் வந்ததாக அவனுக்கு தோன்றவுமில்லை.
உறக்கம் பிடிபடவில்லை அவனுக்கு-மெதுவாய் அவள் முகத்தை நினைவில் நிறுத்த முயற்சித்தான்.தீயாய் எரிந்தது அவனுள்ளம்.தன் மீது சற்றும் பயமின்றி இன்னொருவனுடன் வாழ அவளுக்கு வந்த தைரியம் குறித்து எரிச்சல் மேலிட்டது அவனுக்கு. நாளை அங்கு சென்று எவரையும் நேர் கொண்டு எதிர்க்கக் கூசியது மனம்.
"டேய், கொழந்த குட்டி ஏதும் பெத்துருக்காளா?" என்றான் நடுஇரவில்....
திடுக்கிட்டு விழித்தெழுந்த மற்றவன் இருளை வெறித்த வாறு ,
" இல்லண்ணே மொதல்ல ஆஸ்பத்திரில வெச்சுதான் பாத்தேன்; அது ஒரு மூணு வருஷம் இருக்கும், அதுக்கப்பறம் மாசா மாசம் ஆஸ்பத்திரிக்கு ரெண்டு பேரும்தான் சோடியா வந்து போறதா கேள்வி" என்றான்.
தொடர்ந்தவனாக "கடைசியா ரெண்டு மாசம் முன்னால ராத்திரி ஊரே பாக்க தைரியமா உன் வீட்டுக்குள்ள போறத நானே பாத்தேன்- அதுக்கு மேல என்னத்த சொல்ல ?" என முடித்தான்.

ஆயிரம் வினாக்களுடன் திறந்த சிறைக்கதவு அவனை வெளித்தள்ளி பின் சப்தமிட்டு மூடிக் கொண்டது.
வெறுமையாய் உணர்ந்தான்...
எங்கு செல்வது ?
போக்கிடமின்றி நின்றவனை பச்சை போர்டு வைத்து வரவேற்றது சிறைக்கு வெளியிலான புது உலகம்...
வெறி தீரக் குடித்தான் எனலாம்.பிரஞையின்றி கிடந்தான் சாலையில்,உச்சிப் பொழுதின் வெப்பமும் மிதமிஞ்சிய போதையும் நிலை குலையச் செய்திருந்தன.
உதடுகள் மட்டும் அவளைத் திட்ட அரைகுறை வார்த்தைகளை உதிர்த்த வாறு இருந்தன.
*******

இரவானது ...
மெதுவாய் நெருங்கினான் வீட்டை - பூட்டப் பட்டிருந்தது. கூரையின் இடுக்கிலிருந்து சிறு துவாரம் வழியே சாவியை எடுத்து திறந்தான்.... கதவின் சத்தம் கேட்டு பக்கத்துவீட்டுக் கிழவியின் மாடியிலிருந்து எழுந்தோடி வந்து அவனது தொடை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு " அப்பா " என்றான் ஈன ஸ்வரத்தில் ஒரு சிறுவன். வாரிஎடுத்துக்கொண்டு வீட்டினுள் நுழைந்து கயிற்றுக் கட்டிலில் சாய்ந்தான்.
கையோடிருந்த பொட்டலத்தினைப் பிரித்து உணவை ஊட்டத் தொடங்கினான்...
நிசப்தத்தை கலைத்தது ஒரு கேள்வி "அம்மா எங்கப்பா ".

******

கோபம் உச்சம் தொட்டது ; இருவரையும் கொல்வது- வேறு வழியெதுவும் தோன்றவில்லை அவனுக்கு .
இருட்டியிருந்தது ... போதை தெளியவில்லைஎன்றாலும் நடக்கத் திராணியிருந்தது அவனிடம் இப்பொழுது;
வீடுநோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்...
*******

தினம் தினம் கேட்கப்படும் பதிலில்லாக் கேள்வியினை அழுகையாய் தொடர்ந்து தூக்கமாய் முடிக்கத் துவங்கியிருந்தான் சிறுவன். அழுகை நின்ற பாடில்லை. மார்போடு அணைத்தபடி மெதுவாய் தட்டிக் கொடுத்தான்...

******

வீடிருந்த தெருவை அடைந்தான்; முற்றிலுமாய் மாறிப் போயிருந்தது. நினைவுகளில் தூசி தட்டி ஒவ்வொன்றாய் தேடி பின் அடைந்தான் .தாழிடாத கதவினை மெதுவாய் திறந்து பார்க்கையில் ... கடைசியாய் கைக் குழந்தையாய் பார்த்த தன் மகன் இன்னொருவன் மார்பில் சாய்ந்தவாறு உறங்கியிருந்தான்.சுவற்றில் அறைந்திருந்த ஆணியில் தொங்கியது வெகு பாடுபட்டும் நினைவில் கொணர முடியாது தவித்த அவளின் படம் ஒரு பிடி கதம்பப் பூவுடன் .... அணியத் தொடங்கியிருந்தது அதனருகில் கருமை படிந்த மண் விளக்கு ...
புரண்டு மீண்டும் படுத்த சிறுவனின் வாய் குழறியது மெதுவாக " அப்பா "
என ...

தனையறியாது அவனும் முணுமுணுத்தான் " அப்பா ",

மெதுவாய் கதவடைத்தான்...
சிறுவனின் கன்னங்களில் உலர்ந்திருந்த கண்ணீர் தடம் செலும் வழி எதுவெனப் புரியவில்லை அவனுக்கும் ......

சதுரங்க போர்க்களம்

2009-11-02T03:23:00.000-08:00

எதிரெதிரில் இருவரும் ;
இது மட்டும் நிரந்தரம்...

உடை தளர்த்தி- எனை அழைத்து- படை வளைத்துச் சிறை பிடிக்க
முதல் யாமம் இதழ் யாகம்.

சதுரங்க போர்க்களம்
புதிர் கொண்ட சூட்சமம்

இதழ் பிணைத்து - உடல் அணைத்து- மடை திறக்கத் தடை உடைத்தேன்
அதில் மூழ்கும் யுகம் யாவும்;

தகிக்கின்ற தேகம் ;
உயிர் கொன்ற மோகம்.
யுகம் முழுக்க தவம் கிடந்து;
உன் மடிதவழ உயிர் பிரிந்தால்

சிதை சேரும் என் உடல் வேகும்.

அதே கைகள்;

2009-10-28T03:23:00.000-07:00

கனவின் நடுவில் மயக்கம் கலைந்தது மிக இயல்பாக,
கண் எதிர்ப்பட்டது காட்டு மிருகமொன்றின் கூரிய கொம்பு.
திடுக்கிடவில்லை என்றும் உரைப்பதற்க்கில்லை....

சூழலின் வெப்பம் மதியமென்று உணர்த்தியது....
நர நடமாட்டம் தெரிந்ததும் போலியாய் விழி மூடி மௌனித்திருந்தேன்.

மயக்கத்திற்கு முந்தய நிகழ்வுகளில் செல்ல மனம் யத்தனித்தது,
நிலை குலைந்த அந்த நொடி தொடங்கி மெதுமெதுவாய் விரிந்தது நினைவு ...

மீன்கள் ஏதுமின்றி நெடுநாளாய் நீர் வளர்த்த கண்ணாடிக் குடுவை அது;
அதற்குள் மிக அழகாய் மின்னும் குறுவாள் ஒன்று.
இடப்புறம் பார்த்தேன் - எனை மூர்கமாய் தாக்கிய அதே கைகள்; நன்றாய் நினைவிருந்தது ...
இப்போது இல்லை- எங்கேனும் சென்றிருக்கக் கூடும்.

மெதுவாய் அதிர்வின்றி நகர்ந்தேன்,
கைக்கெட்டா உயரத்தில் குடுவை-
என் கரங்களின் இயல்பான நடுக்கம் பலமாய் அதனை அசைக்க
விழுந்துடைந்தது அமைதிக் குடுவை ....
கண்மூடித் திறந்தேன் - அதுவரை எவரும் பிரவேசித் திருக்கவில்லை;
கூர் முனைகள் சில்லுகளாய் சிரித்தன-

கைக்கருகில் என் ப்ரிய வாள்;
கூர்முனை தடவி அருகில் கொணர்ந்தேன்.

முதுகின் நடுவில் எதோ பாய்ந்தது-
கதறல் மறந்து திரும்பி பார்த்தேன்.

தாக்கிய கரம் நீண்டவாறிருந்தது;

கண்ணீர் ஈரம் காயும் மட்டும் நினைவு சென்றது- பின்னர் நின்றது.

முழுதும் ஈரம் உணர்ந்தேன்
கலைந்தது கனவு
அழுகை பீறிடத் தொடங்கும் நொடியில்

தொட்டில் விலக்கி வாரிஎடுத்தது ; மறக்கவில்லை
அதே கைகள்.....

ஒரு கோப்பை பிரளயம்...

2009-10-26T23:54:00.000-07:00

ஆழ்கடல் நாவாய்- அது போல் ஓரறை;
நான்,இருள் -
என்னுடன் அவளும் ....

முத்தத் தொனியில் மூர்க்கம் கொஞ்சம்
ரத்தச் சிவப்பு மார்பில் மிஞ்சும் -

சக்கரப் பற்கள் முறுக்கிச் சுழன்றது
காலயந்திரம்
இருளில் மட்டும் இயல்பில் திரிவது
மூடுமந்திரம்!

உதிரம் ஓடும் நாளம் முழுதும்- ஊடுபரவும் உயிரினமுதம் ;
விழிகள் நான்கும் சரிந்த நிலையில் ,
வியர்வை உலர்ந்தது மூச்சுப் புயலில்.

சதிரும் ,சமரும் ,சகதிக் கூத்து
கோப்பை மதுவில் மூன்றும் சேர்த்து!

விடியல்

2009-10-24T23:10:00.000-07:00

முடிவோ எமக்கிலை; மரணம் சொற்பிழை-
உலகம் கற்சிலை,
உமிழ்வோம் எச்சிலை;
சிறைகள் அடைக்கட்டும்,
சிதைகள் எரிக்கட்டும் ,
ரணங்கள் வதைக்கட்டும்,
பிணங்கள் திசை எட்டும்;

முல்லை துஞ்சிய முதுபெரும் புலிக்கு முப்பதாண்டுகள்
மூச்சுத் திணறினீர்;
முள்வேலிக்குள் ஜனிக்கும் புலியால் அற்றுத் தீர்வீர்!
முற்றும் திண்ணம்.
ஈழம் ஓர் நாள் நனவாய் மலரும் - அதன்
தேசிய கீதமும் என் விரல் எழுதும்.

சடலம் நாம்...

2009-10-14T05:28:00.000-07:00

நுரையாய்க் கடல்தனில் மிதக்கும் சடலம் நாம்...

இங்கு இட்ட தூண்டிலின் முற்கள் துணுக்குறச் செய்ததில்லை...

தீச் சுட்ட நரதேகம் எதுவும் சுவையிற் குறைந்ததில்லை...

புதைந்த தேகமும் ; சிதைந்த பாகமும் -

புணர மறுத்ததில்லை...

சாவின் மணம் மறக்கச் சதையின் பிதுக்கம் கொள்க ;

மழலைக் கதறல் கேட்டால் -

மார்பைத் தேடிச் செல்க ...

இதுவும் கடந்து போகும்

ஈழம் கனன்று வேகும் ...

அது பொழுது மலர் கொணர்க ;

அது வரையில் உடல் புணர்க......

அன்பின் சகி...

2009-10-14T00:23:00.000-07:00

அன்பின் சகி.,

நலம் வினாக் குறியென சுழன்று நிற்கிறது .....

நாடலோ உன் அண்மை....

உனை அணைத்துப் பயணித்த நிமிடங்கள்,

இதழ் பிணைத்து நனைந்திருந்த தருணங்கள்,

நினைவில் அகலாமல் நிழலாய் தொடர்கிறது...

பிரிவின் ரணம் குறித்த பிரக்ஞை கொண்டுதான் உடன் வர அழைத்தேன் பெண்ணே!

உடனே வருவாய் என நான் உயிர் சுமந்து நிற்கின்றேன் - நாளது வரை தாமதம் செய்கிறாய் ....

உன்னுயிர் துடிப்பின் தவிப்பையும் உணர்ந்தேதான் சொல்கின்றேன்;

உடனே வா!

பெய்யெனப் பெய்தவள்!

2009-10-13T22:40:00.000-07:00

மழை தவிர்த்த பிறிதனைத்தும் மறுதலிக்கிறது மனம்....

யுக தாகம் தீர்ந்திடப் பொழிகிறாள்....

ப்ரிய மழையின் சிறு துளியும் நிலம் தொடாத வண்ணம்

நீள்கிறது உயிரின் ஒவ்வொரு விரலும்....

ஈவு; மீதி

2009-09-03T02:28:00.000-07:00

உனை அணைத்துச் சுகித்து,

தகித்த தருணம் நினைத்து வகுத்தேன்;

மரணம் ஈவு ;ஜனனம் மீதி ....

உனக்கான என் கவிதை

2009-07-22T01:33:00.000-07:00

உனக்கான என் கவிதை உயிர்ப்போடு ஒன்றாகி
வெளியேற மறுக்கிறது ....
எனக்கான உன் கனவை இமை மூடி நான் காண
நிறம் கொண்டு சிவக்கிறது .....
இது போதும் உயிர் வாழ-
கனவெல்லாம் நிறம் மீள .....

நிஜத்தைச்சொல்

2009-07-21T23:52:00.000-07:00

உறங்கச் செய்தென் நகம் கடித்தவள்

கனவில் சொன்ன மழலைக் கதைகளும்;

கடற்கரை மணலில் கோபுரம் செய்ததில்

புதைத்துத் தேடிய கூழாங் கற்களும் -

நிஜத்தைச்சொல்லென நிறுத்திக் கேட்டன ,

கனவின் வேர்களைப் புரட்டிப் போட்டன .......

ஜனத்திரளில் ...

2009-07-21T02:15:00.000-07:00

ஜனத்திரளில் தொலைந்திருந்த நாட்கள்

முழுதாய் தீர்ந்தன இன்று ;

விரல் பிடித்து எனை மீட்டெடுத்தது

வெளிர்நீல விரல் ஒன்று ....

அலையடித்து நுரையடங்கும் கணம்

அழுந்தப் பற்றிக் கொண்டேன்t .....

அட்சமும் தீர்க்கமும் மையமாய் இணைந்தன ........

தனிமை பொறுக்காமல்

2009-07-08T05:12:00.000-07:00

தரையிறங்குகின்றன மேகங்கள் ;

என் தனிமை பொறுக்காமல் -

உடல் நனைத்தெனை ஓரறைக்குள் சிறை செய்தபோதும்

சினம் கொள்வதில்லை நான் ...

பயணச் சாளரங்களில் மழையாடும் சிறுமியாய்;

பிறவிக்குருடனின் கற்பனை வானமாய் ;

மரணப்படுக்கையில் மறுஜென்மக் கனவாய்

தரையிறங்குகின்றன மேகங்கள் ;
என் தனிமை பொறுக்காமல் ......

யார் ?

2009-06-19T23:10:00.000-07:00

குரல்வளை நெரிக்கும் இதழ்களில் நளினம் ...

புதைவதை ரசிக்கும் விழிகளில் நயனம் ....

ரசித்திட உன்னில் ஏதுமில்லையென்று யார் சொன்னது ?

விடுதலை

2009-06-19T22:55:00.000-07:00

விழியடைத்து மௌனிப்பது நீதானென்றால்,

விரல் நீக்கி விடுவிக்க வேண்டாம் .....

விடுதலைக்கேதும் துரிதமில்லை இங்கு .....

மிதவைகள்

2009-06-18T23:36:00.000-07:00

உதிரம் கொண்டு ஒப்பமிட்ட கடிதங்கள்

முகவரி சேராமல் முதல் வரி திரும்பின ...

உறக்கம் கலைக்க யத்தனிப்பது உன் குரலாய்த் தானிருக்க வேண்டும் ;

மீண்ட நினைவுகளில் மிதக்கின்றன கனவுகள் ...

நதி கவர்ந்த முயல் பொம்மை முதல்

எனைப் பிரிந்த கிளிப்பிள்ளை வரை -

நான் தொலைத்த பொருளனைத்தும்

ஒவ்வொன்றாய் அணிவகுக்கின்றன .........

மிதவைகளில் ஏதேனும் உன் முகம் சுமக்குமென்றே

தேடுகிறேன் ....

தனிமை

2009-06-11T02:11:00.000-07:00

தனிமை சதுரமானது -

எனதறையில் .......

சாளரம் திறந்ததும் தனிமை உலகமானது ....

சுயம்

2009-04-16T05:53:00.000-07:00

மெல்லென அசையும் கிளை நுனிப் பறவைகள் சப்திக்கும் மொழியில் இவ்விருட்சத்தின் வேரோடும் , வேர் தொடும் மண்ணோடும் சுயம் கலந்தேன் ... நெடுநாட்கள் நான் அழைத்தும் நெருங்கிடாத பறவைகள் இன்றெனது விரல் நுனியில் - கிளையின் நுனியில் இலைகள் மட்டும் அசைந்தன ......

உடைந்து விட்டேன்

2009-04-16T05:41:00.000-07:00

யுகம் கடந்து வாசிக்கின்றேன் என் பழைய நாட்குறிப்புகளை ; தொடரும் இக்கனவின் தொடக்க நாள் நினைவுகளில் மனம் லயித்த கணம், நினைவகலாத முடிவின் கூர்விளிம்பு கனவின் வேர்களை மெது மெதுவாய் அறுக்கின்றது ......
உளி கொண்டு செதுக்க முயன்றாய்
உடைந்து விட்டேன்

ரசனை

2009-04-16T05:33:00.000-07:00

புன்னகைக்கச் செய்கிறது -

மண்ணில் எனைப் புதைத்து மலர்ச் செடிகள் மேல் பதிக்கும் விந்தை மிகு உன் ரசனை ....

நனைந்த பொழுதுகள்

2009-04-08T00:02:00.000-07:00

நான் வீடு திரும்பி நெடுநேரமாகியும், என் முற்றத்துக் குருவிகள் கூடு திரும்பவில்லை ....

வெறுமையின் பொருளுணர்த்திய தனிமையை கலைத்தது

பருவம் மாறிப் பெய்த மழை ......

மீண்டும் மழை

2009-04-07T23:46:00.000-07:00

என் தோட்டத்துப் பூச்செடிகளுக்கு நீரூற்ற நினைவின்றி நெடுந்தூரம் வந்து விட்டேன் -

பிரார்த்தனைகள் ஏதுமின்றி ப்ரளயமென பெய்து தீர்த்தது மழை ...

அறைக்குள் ...

2009-03-29T02:46:00.000-07:00

உள்ளே எனைத் தள்ளி வெளிப்புறமாய் தாழிட்டேன்...

இது என் தேசம் ;

கருநீல வண்ணத்துப்பூச்சிகள் ,

வெண்ணிறப் பறவையொன்றின் சிறகது போல் எதோ ஒன்று -

ஜன்னலின் ஊடே மெல்லிய சாரல் ,

பொழிந்து தீர்ந்த மழையின் மிச்சம் ; தாழ்வாரத்தில் சொட்டும் சப்தம் ,

கடல் வற்றிய மணல் வெளியில்

நீரோடு நடை பயின்றேன் , மார்போடு சாய்ந்திருந்தேன் ,

மடி மீது முகம் புதைந்தேன் பின் வெளியிருந்து தாழ்திறந்தேன் .....

பால்யம்

2009-03-21T04:37:00.000-07:00

நிழல் துரத்தக் கற்றுக் கொண்டேன் ...
இன்று-
அறை முழுக்க தலையணைகள் ,
நிறத்துக் கொன்றாய் பூச்செடிகள் ,
சிறு கடல் போல் மீன் தொட்டி ,
கால் இடறும் நாய்க் குட்டி,
இன்னும் பல எனைச்சுற்றி ,
கால் மிதித்து அழுக்காகவும் ,
இதழ் பறித்து விரல் மூடவும் -
மீன் கடிக்க முகம் காட்டவும் ,
நாய் துரத்த பயந்தோடவும் - நான் மட்டும் நானாய் இல்லை

பால்யம் தொலைத் ததன் வெறுமை மெதுவாய் உணர்கிறேன் ...
நிலைக் கண்ணாடியை முறைத் துக்கொண்டேன் ;
நிழல் துரத்தக் கற்றுக் கொண்டேன்....

பிம்பம்

2009-03-14T01:36:00.000-07:00

என் பாதையோர நீர்ப்பள்ளத்தில் விழுந்த தூரலால் கலைந்தது உன் பிம்பம் ,

அசைவின்றிக் காத்திருக்கிறேன் - சலனம் அடங்குவதற்காய்

அகழி

2009-03-14T01:29:00.000-07:00

உன் ஸ்பரிசம் நிரப்பிய என் நாட்கோப்பைகள் கைக் கெட்டும் தூரத்தில் அழகாகவே வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன...

திரும்பிச்சென்று தீண்ட விடாமல் தீயகழி திரையாய் மறைக்கின்றது ....

இனி ....

2009-03-14T00:53:00.000-07:00

மூளைப் பள்ளம் மேடாய் மாறும் ,

நரம்புகள் இழுதிறன் உச்சம் எட்டும் ,

காலின் நகத்தில் நாடி துடிக்கும் ,

சுவாசப் பையில் புயலும் சுழலும் ,

இமைகள் திரும்பி உட்புறம் பாயும் ,

இன்னும் கொஞ்சம் இதயம் மிஞ்சும் ,

மௌனம் நீளும் - சலனம் தொடரும் ,

ஆணைகள் பிறக்கும் அவளிடமிருந்து

இடைவெளி அதிகம் உனக்கும் எனக்கும் ,

இதழ்வெளி குறைவு -இறுக்கம் நெருக்கம் .....

புரிதல்

2009-03-14T00:34:00.000-07:00

புரிதல் கடினம் ....

புதிர்- பதில்

பிதற்றல் - கதறல்

மாயச்சதுரம் ,

நிரப்பா கட்டம் ...

குறுக்கும் நெடுக்கும் எழுத்துக் குறைகள் ....

புரிதல் கடினம் -முன்பே சொன்னேன்

சாரலில்...

2009-03-11T01:55:00.000-07:00

இன்று மீண்டும் மழை ...

என் சாளரமெங்கும்

சாரல் பனியாய்,

தூவானத்தின் தூறல் துளியாய் -

மழை ....

உன்னோடு மழை கொஞ்சிய நொடிகள்

தொலைத்த இச்செடிகள் முள்ளாகி,

மொட்டவிழ்க்க மறுக்கின்றன ...

கொஞ்சல் மழை கொஞ்சம் நின்றதும்

மஞ்சள் குடை மௌனியாய் விம்மும் ...

நீ புதைந்த மணலில் துளிர்த்த புற்கள்

என் நேசம் கேட்கும் ,

உன் வாசம் மீட்கும் ......

இறந்த காலம்

2009-03-01T02:05:00.000-08:00

அகம் உடைந்ததும், புறம் எரிந்ததும்,

யுகம் யுகமாய் உயிர் கசிந்ததும் -

உயிர்க் கனலையும், சுடும் அனலையும், குளிர் மணலையும் ;

தினம் சுகித்ததும்,

மெது மெதுவாய் இமை விரித்ததும் ,

அலைஅலையாய் கவியுரைத்ததும் ,

இருள் நடுவே இதழ் பறித்ததும் ,

பனித்துளிகள் பருகத்தந்ததும் ,

முதன் முறை நான் நிமிர்ந்த கணம் -

முகில் மறைவில் ஒளிந்து கொண்டதும் ........

நினைவு...

2009-03-01T01:33:00.000-08:00

தொலை தூரப் பயணமிது ,

பாதையோரச் சிறுமிகளின் கையசைவில் லயித்திருந்தேன் ;

வெறுமையாய் மூடியிருந்த விரல்களின் இறுக்கம் மெதுவாய் தளர்ந்த போது,

விரல் பிடித்து உடன் வந்தவளை தொலைத்த நினைவு ரணமாய்க் கொன்றது

நகம் கடிக்கும் .....

2009-02-24T04:15:00.000-08:00

நகம் கடிக்கும் பெண்மைக் கெல்லாம் எனைப் பிடிக்கும் ;

மழை பிடிக்கும் !

கடல் பிடிக்கும் !

துயில் கலைத்தால் முதல் முகமாய் எனைப் பிடிக்கும்,

குளிர் இரவில் உடல் நெருக்கும் துணை பிடிக்கும் ;

நகம் கடித்தால் - எனைப் பிடிக்கும் !!

குறிப்பு

2009-02-24T04:10:00.000-08:00

இன்றிரவும் கனவினில் வா!

- மற்றவை நேரில்

சகீ !

2009-02-24T04:04:00.000-08:00

நான் முத்தமிட்ட இடங்களை மூடி

வைத்துக் கொண்டாள்...

மழை வாசல்

2009-02-24T03:51:00.000-08:00

எல்லாக் கதவுகளையும் அடைத்தேன்

மேற்கூரையை தட்டியது மழை ....

மழையுதிர் காலம்

2009-02-21T05:48:00.000-08:00

சலனமற்ற இரவுகளும் ,ஸ்திரமற்ற கனவுகளும் நிறைந்தன ...

உருவப்பிழையாய் ஓர் முகம் -

விழிப்படலத்தின் உட்குழிவில் ஜ்வாலைக் கீற்றாய் மின்னியது ,,,

குழந்தையின் ஸ்பரிசம் போல் உணர்ந்தேன் ...

எனதறையின் மேற்கூரை வானத்தினாலானது;

மழையுதிரக்கண்டேன் ..

காலத்தின் பிரக்ஞையற்ற அறிதுயில் இது - சுயமிழந்து சுழன்று நின்றேன் ...

எதிர்ப்பட்ட எதுவும் புலனாகவில்லை -எதிர்ப்பட ஏதுமில்லை எனக்கொண்டேன் ;நக்ஷத்திரங்களை கணக்கிட முயன்றவனில்லை -கவிதையிட முயன்றேன் ...

பிரதேசம்

2009-02-21T05:18:00.000-08:00

முன்செலத் தயங்கியவனாய் பாதையின் ஓரம் இளைப்பாற அமர்ந்தேன் - என் பயணம் தோற்றுவித்திருந்த ஒற்றையடிப் பாதை

பின்னால் நீண்டு நெடுகிக் கிடக்கின்றது ...

விழிஎட்டும் தூரம் வரையிலும்,

பின் தொடுவானத்தின் மங்கிய நுனியில் மறைந்தே போகிறது ...

பாதங்களால் மிதி பட்டுச் சரிந்திருந்த புற்கள் -மெல்ல மெல்ல முகம் தூக்கிச் சிரிக்கின்றன ...

திரும்பி வரமாட்டேன் என தீர்க்கமாய் அறிந்திருந்தன போலும் ;

மேகமில்லா வானும், வாடை வீசாத பிரதேசமும், பனி முள்ளாய் உறுத்துகின்றன ...

பசும்புற்கள் வளர்ந்து கருகி அடுத்த தலைமுறை துளிர் விடத் துவங்கியிருந்தது ....

என் சூழலில் எவரும் பிரவேசிப்பதில்லை ;

மேகங்கள் சூழ்கின்றன -புகையாய் மறைவதும், மழையாய் பொழிவதும் வழக்கம் ...

இருளில் வெண்மையாய் புலப்படத் தொடங்குகிறாள் ,

மீண்டும் ஆயிரம் வினாக்கள் -மௌனியாய் முகம் பார்த்து விசும்புகிறாள் ...

இதோ !

கை நீட்டி அழைக்கிறாள் முன்செல்ல ...

புற்கள் மிதிபடுவதில்லை ...........

வெறுமை

2009-01-18T00:04:00.000-08:00

வெறுமை இதயத்தை வெற்றிடமாக்கியது

இந்நிலவின் பால் ததும்பும்

கிரணங்களில்

தூரத்து நட்சத்திரங்கள் ஒளியிழந்து அழுவது போல் வெறுமை ...

ஊன்றிய பாதத்தில் தைத்தன முட்கள் ,

உறைந்த என் ரத்தம் உதிர்வதாய் உணர்ந்தேன் -

குளிர் ரத்த நாட்கள்

உடல் முழுதும் ரத்த ஓட்டமின்றி முத்த ஓட்டம் தந்த நிமிடங்கள் இன்றில்லை ...

இதயம் எங்கும் சிலந்தி வலை -

சந்தோஷித் திருந்தேன் ...

இவள்...

2009-01-17T23:37:00.000-08:00

என்னோடு காத்திருந்த மரமொன்று யுகப் போக்கில் கல்லாகி சரிந்திருக்க மெதுவாய் சென்றமர்ந்தேன் ;

மேகமென மிதந்து வந்தாள் ...

முன்னவள் போல் கருநீல அங்கியில்லை இவள்மீது _

நிதர்சனமாய் ,

நிஜமாய் ,

பூரணமாய் ஒரு பெண்மை ...

அசைவின் ஒவ்வொரு அதிர்விலும் அலை பரவி ,

உடல் முழுதும் அடங்கக் கண்டேன் ....

அவள் கேசம் மறைத்த பிரதேசத்தின் வனப்பு புலனாகாமலும் புரிபடத்தான்

செய்கிறது....

நூறாயிரம் காதல்களை இவள் விழிப் படலம் தனுள்ளே

வெகு லாவகமாய் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது

தற்செயலாய் ஓர் இறுக்கம்

எனுள்ளே உயிர்ப்பில்லை

மையமாய் சரிகிறேன்

நிலைக் கண்ணாடியின் புகைப் படம் போல் நிலையான ஓர் உருவம் ;

தேவதைகள் திரும்பிச் செல்க ...

2009-01-17T03:45:00.000-08:00

எனைக் கடந்து செல்லும் தேவதைகள் என்றேனும் தங்கக்கூடும் ;

பிரபஞ்சத் துணுக்குகள் வழியின்றி பயணிக்கும் ,

மோதிச் செல்லும் ,உட்புகும் ,விலகியும் கூட ;

எதிலும் கலவரப் படாமல் மெதுவாய் ஜனித்திருக்கிறேன் -

நாட்கள் பலநூறு தனிமை ரணமாக , எட்டிப் பார்க்க யத்தனித்தேன்

பாதையின் கடைக் கோடி புள்ளியாய் ஓர் ஒளி-

தூரமும் வேகமும் கொண்டு தோராயமாகக் கணித்து விட்டேன்

மரித்துப் போகும் முன் நிச்சயமாய் நெருங்கிடுவாள்;

மெது மெதுவாய் நெருங்கி வர உயிர்த்துடிப்பை அதிகரித்தேன் ,

அனிச்சையாய் நடுங்கும் உடல் -தற்காலிகக் கடிகாரம் ...

நொடிக்கு இரண்டு முறை துடித்துக் களைத்திருந்தேன்...

இமைகள் புருவம் தொட அகலமாய் கண் திறந்தேன் -

அழகானவள்;

பாலைவன விக்க லும் பனி நதிக் குளியலும் போல் அழகானவள் ,

பொன்னிறத்தில் கூந்தலும் , இளம் பச்சை கண்களும் - நிச்சயம் தேவதைதான் ...

பௌர்ணமிகள்

2009-01-17T03:25:00.000-08:00

பௌர்ணமிகள் தேய்கின்றன ;

இலையுதிர்காலம்

கிளையுதிர் மாயம் ;

அழுந்தப் பற்றியிருக்கும் மணலை பாதத்தின் அடிப் புகுந்து

சிறைப் படுத்திச் செல்கிறது இக் குளிர்காற்று

புதைகிறேன் நான் மெதுவாகவே

இருதயப் பெட்டிக்குள் கரையான்கள் எதையோ தேடுகின்றன

பெட்டிதான் மிச்சம் எனினும் மிச்சமின்றி தீர்த்து விட்டன

விலங்கிட்டு வைக்கப் பட்டும் விடுதலை உணர்கிறேன்

சிரம் மேல் நீர் மட்டம் , அடியென்ன முழமென்ன ....

கண்விழிப்பு ...

2009-01-17T02:17:00.000-08:00

மிக மெதுவாய் ஒரு கண்விழிப்பு இன்று,

நேற்றிரவு உறங்கியதாக மூளைப்பள்ளங்களில் ஞாபகச்சுவடுகள் ஏதுமில்லை;

ஜன்னலேதும் இல்லாத அறையிது, புவியின் சுழற்சி புரிபடுவதில்லை எனக்கு ,

என்றேனும் உறக்கம் இயல்பாய் கலைகையில் , இவ்வறைக்கு வெளியே உழலும் பூமியின் நிஜத்தை கனவாய் ரசித்ததுண்டு ...

ஏனோ இன்று மிகவும் சுகமாய் உணர்கிறேன்;

ஒரு சின்ன மூங்கில் செடி வேண்டும் எனக்கு

ரத்தச் சிவப்பாய் ஒரு ரோஜா

அழகாய் ஒரு ஜன்னல்

ஜன்னலோரம் கருநீல மெழுகுவர்த்தி

ஒரு குவியல் வெண்பளிங்குக் கற்கள்

வெம்மையாய் ஒரு தலையணை

அறை முழுதும் உன் வாசம்

எல்லாம் வேண்டும் எனக்கு ...

மீண்டும் ஒரு துளி ஸ்பரிசம் உணர என் முகம் சிதைய மறுத்து வதைக்கின்றது

கருவறையின் நிசப்தம் எனிருதயத்தின் சுருதி கண்டு ஒத்திசைக்கிறது

புதை மணல் பூச்சிகள் என்னுடல் தொடாது தடுத்திருந்த கோட்டை

மையமாய் தகர்கிறது ......

ஆறடி தேசம்

2009-01-16T06:35:00.000-08:00

http://kondralkaatru.blogspot.com/வெறுமை சுடும் இந்த அழுத்தம்

உள்ளங்கையில் உன் விரல் பதித்த முத்தம் மட்டும் மிச்சம் வைக்கிறது,

அறைக்கு மேல் உன் காலடிச்சத்தம் எனை சுக்கலாய் கிளித்தெறிந்தும்,

ஒவ்வொரு துகளிலும் உன் உயிர்ப்பு - தீர்க்கமாய் எனை உயிர்த்தெழச்செய்கிறது,

கை பற்றிக்

கூட்டிச்செல்லா உன் தேசம் தான் வெறுமை சுமக்கிறது ...

இதற்க்கு முன்பும் ஆழ்ந்ததொரு இருளறை வாசம் பரிச்சயம் தான் எனக்கு ,

கருவறை வாசமும் கல்லறை வாசமும் முரணானவை ...

வெளியே பூக்கள் சுமப்பது நீயாய் தானிருக்க வேண்டும் ,

உன் மலரின் கண்ணீர் மனம் மட்டுமே எனை அடைகிறது ...

என்மனத்தின் மௌன மொழி உன்னை மட்டுமே அடைகிறது.......

முகப்போவியம்

2009-01-16T05:48:00.000-08:00

என் ஜீவிதப் புத்தகத்தின் முகப்போவியம்

நீயும் நானுமாய் ...

யூகத்தின் வேர்களை கட்டின்றி ஓடவிட்டும் புலனாகாத ஒன்றாய்

புதைந்திருக்கிறோம் ...

ஜ்வாலைகளாய், கீற்றுக்களாய் ,சில்லுகளாய்,இன்னும் பலவுமாய் ,..

மையமோ, விளிம்போ அற்ற நிலையில் ; நம்முள் பிறிதொன்று புகுவதும் ,

புதிதாய் வேறொன்று துளிர்ப்பதும் .... புதை மணல் சாவிதான் _

ரத்தநாளங்களில் உருகிய மெழுகின் வெம்மை, இதயத்தை உள்ளங்கைக்குள்

அடக்கிப்பிசைகிறது.

நேர்கோட்டில் மிதப்பதற்கு சிறகொன்றும் தேவையில்லை , இயல்பாகவே தொடர்கிறேன் ........

இதே மழைதான்....

2008-11-30T03:22:00.000-08:00

இதே மழை தான்

இதற்குமுன்னெப்போதும் எனிதயச் சுவற்றின் எல்லாப் பக்கமும் அழகழகாய்

வண்ணம் தெளித்துப் போயிருக்கிறது ......

நவம்பரில் பிறந்ததினால் என் ஜனன ஓலத்திற்கும், இதே மழை தான் லயம் கூட்டி இசைத்திருந்தது .....

பல்லொன்று உடைந்திருந்த நாளில், அவள் புடவைத் தலைப்புடன் புதைந்து அழுதிருந்தேன்.... என் ஓசை ஒடுக்கியதும் இதே மழை தான்..........

எழுதாத பாடத்திற்காய் நெருங்கிய பிரம்படிக்கு பயந்து வெளியே வெறித்திருந்தேன்.... ஜன்னல் தேசமெல்லாம் இதே மழை தான்..........

பள்ளியிறுதி நாளில் நண்பர் கூட்டம் நகம் கடிக்க, முதல் காதலை, மெதுவாய் சொல்கையில், இதமாய் நனைத்ததும்..... இதே மழை தான் ............